Το τρία, το επτά, ο άσσος, έσβησαν γρήγορα απ’ τη φαντασία του Χέρμαν τη γριά κοντέσα, δεν εγκαταλείπαν το μυαλό του και στριφογύριζαν ασταμάτητα στα χείλη του. Έβλεπε μια νέα “Πόσο η μέση της είναι καλοφτιαγμένη! Σαν πραγματικό τρία καρό” έλεγε. Τον ρώταγαν την ώρα “είναι εφτά παρά πέντε” απαντούσε. Όλοι οι γύρω του άνθρωποι του θύμιζαν άσσο. Το τρία, το εφτά, ο άσσος τον ακολουθούσαν σαν όραμα και σε πολλές μορφές. Το τρία τουρχόνταν στο νου με την εμφάνιση μιας υπέροχης μανόλιας. Το εφτά φιγουράριζε σαν γοτθική εικόνα. Ο Άσσος έπαιρνε το σχήμα μιας τερατώδικης αράχνης. Όλες αυτές οι σκέψεις συγχωνεύονταν σ’ ένα και μοναδικό πόθο: να εκμεταλλευτεί το μυστικό το τόσο ακριβά πληρωμένο. Σκεφτόταν να εγκαταλείψει το στρατό και να το ρίξει στα ταξίδια. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
