Ο Μπρέχτ θεωρούσε την τέχνη του θεάτρου κάτι περισσότερο από απλή καταναλωτική πράξη, και περιφρονούσε εκείνο που ονόμαζε “θέατρο της κουζίνας”, το θέατρο που άλλο δεν προσφέρει παρά διανοητικά φαγώσιμα που καταβροχθίζονται, κι ύστερα ξεχνιούνται. Το κοινό, κατά την άποψη μου, δεν πρέπει να το κάνουμε να νιώθει συγκινήσεις, πρέπει να το αναγκάσουμε να σκεφτεί. Η ταύτιση, όμως, με τα πρόσωπα αποκλείει σχεδόν τη σκέψη. Οι θεατές που οι ψυχές τους βυθίζονται μεσ’ την ψυχή του ηρώα, θα δουν τη δράση ολοκληρωτικά απ’ τη δική του σκοπιά, και καθώς παρακολουθούν με κομένη ανάσα μια εξέλιξη γεγονότων που παραδέχονται πως συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους, δεν έχουν ούτε τον χρόνο, ούτε την αναγκαία αποδέσμευση να καθίσουν να σκεφτούν μ’ ένα πραγματικό κριτικό πνεύμα πάνω στις κοινωνικές και ηθικές σημασίες του έργου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
