Καθισμένος σ’ αυτό το τραπέζι στην ηλικία των εξηνταεφτά χρόνων, νοιώθω όπως αισθάνεται κάποιος, όταν γράφει την ίδια του τη νεκρολογία. Ανέλαβα αυτό το καθήκον, όχι μόνο γιατί μου το ζήτησε ο Δόκτωρ Schilpp, αλλά επίσης γιατί πιστεύω ειλικρινά, πως είναι πολύ χρήσιμο να δείξουμε σ’ αυτούς που σήμερα εργάζονται σκληρά για να ολοκληρώσουν τις έρευνές τους, πως φαίνονται σε μας τους ίδιους, η πορεία που διανύσαμε, οι έρευνες που κάναμε, και όλες οι προσπάθειές μας, μετά από τόσα χρόνια. (. . .) Αυτό που είμαι στα εξηνταεφτά μου χρόνια, δεν μοιάζει καθόλου μ’ αυτό που ήμουνα στα πενήντα μου, στα τριάντα μου ή στα είκοσί μου χρόνια. (. . .) Πιστεύω πως μπορούμε να βρούμε στη ζωή κάθε ανθρώπου, μοναδικές εμπειρίες, εμπειρίες που δεν προσφέρονται παρά στον ίδιο μονάχα και είναι δύσκολο να συνειδητοποιηθούν από κάποιον άλλον. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
